Гісторыя пачалася ў сакавіку 2008г. Момант усіх бед пачыныецца з даты падпісаньня дамовы фінансавага лізінгу. Набыцьцё прыватнай фірмай аўтамабіля менскага аўтазавода МАЗ было з'явай калі ня радасным, то, па вялікім рахунку, знакавым. А як жа: новая тэхніка - новыя магчымасьці - павелічэньне прыбытку. Але машынка, як гаворыцца, выпушчаная толькі што з канвэера пачала барахліць. То рухавік вібрацыі заглухне, то падцяканьне алеі па злучэньнях паветранага калектара ня цягне, то яшчэ якое-небудзь лайно здарыцца. І аўтамабіль прыходзілася “цягнуць” у Менск у сэрвісна-збытавы цэнтр. І было зусім бы выдатна, калі пасьля рамонту не ўзнікала больш паломак. Але ўзнікалі. І за паўгода - вось ужо пятая буйная паломка.
Сэрвісна-збытавы цэнтр у асобе яго дырэктара шчыра шкадаваў аб прастоі аўтамабіля і запэўніваў, што прыкладвае ўсё наяўныя ў яго магчымасьці да скарэйшага завяршэньня рамонту. Колькі было вусных перамоў ужо і не злічыць. Банальнае гарантыйнае абслугоўваньне ператварылася ў адну вялікую незразумелую праблему.
У прыватнай фірме пачалася мітусьня, і задаваліся адвечныя пытаньні: "Хто вінаваты?" і "Што рабіць?"
Пісаліся лісты з патрабаваньнямі растлумачыць: рэгламэнтныя тэрміны знаходжаньня аўтамабіля ў гарантыйным рамонце, хто будзе плаціць лізінгавыя плацяжы за перыяды рамонтаў і, нарэшце, падставы замены аўтамабіляў па гарантыі ў выпадку іх сталых паломак.
Адказ прыйшоў конгеніяльны. У сэнсе, па сваёй абсурднасьці "…яшчэ раз прыносім Вам свае выбачэньні за прычыненыя нязручнасьці, звязаныя з прастоем аўтамабіля. Спадзяемся на паразуменьне і наступнае супрацоўніцтва. Пытаньне замены аўтамабіля прапаноўваю ў цяперашні час не паднімаць і да яго абмеркаваньня вярнуцца пасьля завяршэньня рамонту аўтамабіля."
У фірме пачыналася гістэрыка - калектыўны розум выдаваў варыянты наступнага дзеяньня:

звяртацца ў Камітэт дзяржкантролю;

патрабаваць пакрыцьцё выпушчанай выгады;

"зрабіць рэзананс на ўсю рэспубліку" .
Апошняя прапанова была самая пацешная. Зьвярнуцца на "гарачую лінію ОНТ", пісаць лісты ў рэспубліканскія газэты аб "абуральным" факце беззаконьня, знайсьці журналіста, здольнага даходліва выказаць усю “праўду-матку”. І ўсе гэтыя варыянты прапрацоўваліся: што, куды, як.
У выніку, перад мной ляжыць указ прэза ад 27.03.2008г. "Аб некаторых мерах па падвышэньні адказнасьці за якасьць айчынных тавараў" і ў n-ы раз перачытваю:

1.9 в случае купли-продажи (поставки) некачественного товара, в том числе при существенном нарушении требований к качеству товара, продавец (поставщик) уплачивает покупателю неустойку в размере 5 процентов от стоимости некачественного товара, если больший размер неустойки не установлен договором, предусматривающим приобретение соответствующих товаров. Неустойка не взыскивается, если продавец (поставщик) заменит некачественный товар, в том числе при существенном нарушении требований к качеству товара, либо устранит недостатки без промедления с момента поставки некачественного товара или в срок, установленный сторонами;
1.10 при нарушении производителем или продавцом (поставщиком) сроков, установленных в подпунктах 1.3 и 1.4 настоящего пункта, кроме случаев, когда нарушение допущено вследствие непреодолимой силы, производитель или продавец (поставщик), которому предъявлено соответствующее требование, уплачивает покупателю неустойку в размере 0,1 процента от стоимости некачественного товара, в том числе при существенном нарушении требований к качеству товара, за каждый день просрочки в удовлетворении требований покупателя, если больший размер неустойки не установлен договором, предусматривающим приобретение соответствующих товаров.

Што машынку будзем мяняць па рэкламацыі гэта вырашана. Вось толькі як хутка гэта атрымаецца… З Менску прыбала “брыгада УХ”. Нешта спрабуюць адрамантаваць. Часта тэлефануюць свайму начальству… Гісторыя працягваецца, спадары прысяжныя засядацелі.