Я разглядаю народ па раніцах. Яны ідуць на працы, тоўпяцца на аўтобусных прыпынках: худыя хлопцы, дзяўчынкі ў куртачках і абліпальных штоніках, разбрузлыя дзядзькі, хамаватыя цёткі. З раніцы яшчэ ня змораныя вытворчасьцю, сонныя.
Я сузіраю, мяне сузіраюць, ацэньваюць і запіхваюць у аўтобус. Але ўсе мы - ад простых слесараў, клеркаў, бухгалтараў і гэтак далей па спісе адзінага тарыфна -кфаліфікаванага даведніка - чакаем Новага Года. Менавіта ў апошнія снежаньскія дні пачынаецца пераднавагодняя спажывецкая мітусьня.
Фішка гэтага года - штучныя елкі. Усё звар'яцелі на даказваньні, што менавіта такі выбар адзіна правільны, і на цябе глядзяць як на артадаксальнага тэарэтыка гомасексуальнай крытыкі, калі ты з гэтым ня згодзен.
Але ёсьць яшчэ адна невыкараняльная, сталая ўжо традыцыяй, паднімаць пад бой курантаў куфлі з шампанскім. І ізноў чэргі за "ігрыстымі" вінамі, ганарліва названымі шампанскім. Але градус падвышаць то трэба, і, народ пачынае скупляць гарэлку. Мусіруюцца слых, што ў пераднавагоднюю ноч будзе накладзена вета на распаўсюджваньне ўсіх алкагольных напояў. Гэта ўжо частка істэрыі, паўтаральная з года ў год.
Вось, яна - балотная купіна, якая дзяржаўнымі СМІ завецца выспай стабільнасьці ў акіяне сусветнага фінансавага крызісу. Але я зусім не аб гэтым. А аб нашым Вялікім і Нясхільным народзе.