Перыядычна чуеш вельмі пацешныя дыялёгі. І ня гэтак важна, дзе яны прамаўляюцца: "на кухні", у краме, у аўтобусе. Інтуітыўна прасякаеш, што "крызіс" стаў навамодным слоўцам, устаўляемае ў любыя гутаркі.
Сёньня палічыў патрэбным прывесьці частку «зьмястоўнай» гутаркі працаўнікоў далёка не творчых прафесій, але вельмі прашараных у вобласьці творчых пошукаў.
"- А, ты глядзеў Кесааяна або як тамака яго, "Вечары"? У Расеі ў ліпені мор будзе.
- А чаго?
- Як чаго, мільёны будуць паміраць.
- Так Пуцін з Мядзведзевым кажуць, што ў іх усё добра.
- Ну, і наш тое ж самае кажа.
- Ага. Я учора пяльмені купіў за пяць тысяч. Думаў, што коштам памыліўся.
- Гэта яшчэ мала. Я за дзевяць купляю - "Бабуля Аня".
- Так гэта ж вялікія.
- Шампанскае ў крамах па 25 ужо.
- А было ж па 9?
- Ай, не памятаеце, як гэта было ў 90-х! Таксама пад новы год было падаражэньне шампанскага. Прэзідэнт тупнуў нагой, абурыўся "як гэта так, азмрочваюць сьвята" і знізілі да ранейшага кошту. А народ то ўжо закупіў па той, якая была - па высокай.
- Што тут казаць?! Народ у нас такой - трывае, не абураецца. А быў бы "сцервай" - не стрываў бы.
- Гы-гы-гы!!!!
- Вось цябе назваў начальнік дурнем- а ты на яго ў суд, за абразу… і грошы ўрваў бы і за сябе пастаяў…
- Не-а, у нас такое не магчыма. Ды, і крызіс гэты сусьветны…"