Стаўленьне нашага насельніцтва да алькаголю дзіўнае. З месцаў паведамляюць, што забараняць, абмяжоўваць продаж расслабляльных напояў дурная справа. Аднак у гэтай "мэдалькі" ёсьць свой цёмны бок і мімаволі мы бачым яе кожны дзень. Можна рабіць выгляд, што мы не заўважаем усіх гэтых прапойцаў, якія пьюць "пладова-выгодныя", але яны рэальна існуючыя персанажы.
Культура піція імкліва падае. У прынцыпе гэтая культура і не была на вышыні, але тым ня меньш…
У вёсках гналі паўсюдна. Прычым рабілі гэта з выдумкай. Ёмістасьць з брагай ставілі на грубку ў адмыслова абсталяваную дэнку. “Адзеляюшчыйся” прадукт сцякаў у цэбар, дзе праходзячы праз змеявік капаў у пастаўленую пасудзіну. Трэба каб менавіта капаў, не расплюхваючыся. Народныя ўмельцы прывязвалі да краніка нітачку, каб ні кроплі міма. Сама махіна па перагонцы была кампактная і ў любы момант разбіралася без адмысловых цяжкасьцяў. Ну, а крэпасць атрыманага вызначалі па агні. Калі самогонка гарэла сінім полымем - значыць - атрымалася. Калі з'яўляліся чырвоныя агеньчыкі - халтура.
Зразумела, што сама працэдура праводзілася ў строга сакрэтным рэжыме. Участковыя любілі з утреца прахажваць па вёсачцы і, калі бачылі дым з лазні - ляцелі канфіскоўваць, бо ведалі, што не хрэна там ня мыюцца. У Ушачы, напрыклад, на адным з шматлікіх азёр знаходзіцца выспа, на якой быў аўсталяваны самагонны апарат. Цямлівыя мужычкі, на лодцы прыплывалі з неабходнымі інгрэдыентамі і, раніцой, уплывалі прасветленыя. Прычым пра апарат ведалі шматлікія, але прастаяў досыць доўгі час і народная сцежка не зарастала. Не, участковы не быў дурнем, і выдатна ведаў аб існаваньні агрэгата, але "лавачку не закрываў". Ведаў, хітрун, што зачыні тут - усё роўна паўстане дзе-небудзь яшчэ, а так усё пад кантролем.
Так, як Наваполацк, па сутнасьце, гэта вялікая вёска, то культура самаробных алкагольных напояў захавалася. Мой дзед быў грэшны - і, пражываючы ўжо ў гарадской кватэры, гнаў з яблыкаў. У спадчыну ад яго мне дасталася пятнадцацілітровая бутля:) У гаспадарцы ўсё спатрэбіцца.
…я ўжо тут некалі пісаў, што ў студэнцкія гады сумесна з Кузьмой і сатаварышамі вырабілі свой первак. "Цукар, дрожджы і вада - нашы лепшыя сябры" - пра гэта мы нават напісалі артыкул у студэнцкую газэтку "Вольны стралок"… але, гэта так, лірычная рэмарка.
Культура піція імкліва падае. Народ співаецца. Вось мой сусед па доме - Воўка Берека. Вось ужо больш года я ня бачыў яго цвярозым. На якія грошы п'е непрацуючы? Адказ быў дадзены трэцяга дня.
- Не бачу палёту пакета!!! Дзе куртка, штаны, бейсболка.
Сусед піў у заклад на сваю адзежу.
Яшчэ суседзі паверхам вышэй… Два брата Батуріны. Некалі ў маім дзяцінстве яны былі каралямі раёна. Быў час, калі горад дзяліўся на "барбасаў", "шараёў" і "крыжоў".
- Малы, за каго бегаеш?
Няправільны адказ мог абгарнуцца ўдарам у пуза.
"Деньгісемечкіжевачкі" - было прывітаньне старэйшых да малодшых.
Але дзе зараз гэтыя каралі раёна? Стаяць ля "начніка", глядзяць прагнымі вачамі на мінакоў, выпрошваюць пазычыць рубель…

Прашу плеснуць.
Жадаю распавесьці як ідзе перапіс :).
Ну, дык вось. Сяджу я…учатырох, значыць. Хутка ўжо дзевяць вечара. Перапісны ўчастак. І раптам прыходзяць да мяне і кажуць: трэба перапісаць, кажуць, САМОГА.
Я кажу: "Дазвольце, дазвольце пры чым жа тут я! Ёсць жа - вунь - інструктар - кантралёр, загадчыца ўчасткам, і, нарэшце, начальніца статыстыкі".
А яны кажуць: "Не! Не!!". Яны, кажуць, трэба каб гэта былі менавіта Вы, і, галоўнае, САМ пытаў і прасіў, каб гэта былі менавіта ВЫ.
У мяне тамака чагосьці не выходзіла прыехаць у Дразды, але Вы і самі выдатна ведаеце, а можа хто і бачыў… не перапісаў я САМОГА галоўнага ў краіне :)
І вось мучаюся пытаньнем, а не затаіў лі Лу хамства ў душы, як гаварыў Зошчанка, за такое стаўленьне радавога перапісчыка?

Ці былі мы? Адказваю - былі. Былі і ёсьць на дадзены момант і носім імя "перапісчык". Так, я з'яўляюся перапісчыкам. А адбылося гэта так.
Выканкам даслаў у нашу кантору рашэньне аб замацаваньні ад нашай арганізацыі аднаго чалавека для правядзеньня перапісу насельніцтва. Пасьля "доўгіх" дэбат была абраная сакратарка Ганнушка. У статыстыку былі накіраваныя неабходныя дакументы. Але ў дзень Х Ганнушка закаціла гістэрыку, матывуючы, што ў яе на ўтрыманьні знаходзіцца двухгадовае дзіця, якога не з кім пакінуць. Шэф ня стаў паглыбляцца і назначыў Насьцю. Насьця, пазнаўшы аб гэтым, таксама з крыкам убегла ў кабінет да шэфа: "Жованы-скрёбаны, у мяне таксама дзіця, у мяне маці ў больніцы…".
Шэф у сэрцах сказаў: "заябалі, усё, Валодзя, - будзеш Ты". Сказаў і сам спалохаўся сказанага. "Ну, ты не забывай прыязджаць на базу - усёткі справы…". Я толькі шматзначна ўсміхнуўся. Усе бягучыя справы перадаў Насьці.
07.10.2009г. з лёгкай дрыготкай пайшоў на перапісны ўчастак.
- … і, так, праверым хатняе заданьне…
-… а ў мяне пытаньне…
Першае ўражаньне - шок. Сабраліся ўсе дарослыя людзі, а вядуць як падлеткі. Няйначай як мозг перамяшаны лыжкай.
Азнаёміўшыся з “апытальнікам”, асабіста ў мяне пытаньняў ніякіх не паўстала. Далей мне ў двух словах распавялі аб патрабаваньнях па афармленні анкет. Смею дакласьці, што і тут у чалавека, які “сябруе з лёгікай”, не павінна паўстаць ніякіх пытаньняў.
Так, як перапісчыкі займаліся ўжо не першы дзень - начальніца перапіснога ўчастку вырашыла правесьці кантрольны залік. Я выявіў жаданьне таксама паўдзельнічаць у праверцы сваіх ведаў.
- Але, можа быць, Вам даць яшчэ трохі часу… бо Вы толькі хвілін 20 як азнаёміліся…
- Мне гэтага часу дастаткова, каб правільна адказаць на Вашыя пытаньні.
Залік быў здадзены без якіх-небудзь цяжкасьцяў і начальніца, па вартасьці ацаніўшы мае сціплыя магчымасьці - вырашыла пакінуць на стацыянары, чым, несумнеўна, парадвала…
Скажу, як на духу, учорашняе першае вячэрняе дзяжурства пакінула пазітыўныя ўражаньні. Прыйшло пару чалавек, якіх я перапісаў. Ідуць, ідуць жа. Паглядзім, што будзе сёньня…
А з працы паступаюць званкі: "Вова, тэрмінова прыязджай - завал!!!".
Але прабачце, мне даручылі справу дзяржаўнай важнасьці… я не магу… я ня маю права :)

Ушачы… Ушачынна… Нешта ёсьць у гэтым мейсцы містычнае, зачаравальнае. А людзі… Вось як раз пра людзей і напішу.

Айцец Мікалай.
У маладосьці быў вядомы пад мянушкай Дзік. З 28-ай вучэльні з-за прагулаў і п'янак быў выключаны. У 89-ю - ня быў узяты па чыньніку "дрэннай характарыстыкі". Але заставалася Пашуціна - гамарня кадраў, мейсца, дзе іспыты заваліць нельга па азначэньні. І ўсё бы ў жыцьці ў Дзіка было як у ўсіх, калі бы не шаленыя "перабудоўныя" гады. Закруціла-замуціла чалавека і сыйшла божыя міласьць. Я ўжо не ў курсе, пасьля семінарыі аль пасьля заканчэньня царкоўна-прыхадской вучэльні, але Радзевіч, ён жа Дзік, стаў айцом Мікалаем. Атрымаў свой прыход і пачаў настаўляць паству на шлях праўдзівы.
Як-то яго былы аднаклясьнік Генка пры сустрэчы ляпнуў: "Здарова, Дзік!".
- Не Дзік, а айцец Мікалай, - добра пастаўленым папоўскім голасам адказаў бацюшка.

Шурка Шымакоў і Васіль Быкаў.
Васіль Быкаў прыехаў да сваёй сястры ў Ваўчо. Прыехаў на рэйсавым аўтобусе. У модным, па тых часах, ільняным гарнітуры і кепцы. Гэта потым ён стане прыязджаць са сваім сябрам Рыгором Барадуліным на чорнай "Волзе", гэта потым…
Круціўся ў хаце Шурка Шымакоў больш вядомы як мясцовы эпікурэец, скажу прасьцей - калгасны перадавік.
- Вось, Шурка табе мая кніга з дароўным надпісам, - кажа Васіль.
- Ды на які мне твая кніжка, давай-ка мы гэта…
Васіль Быкаў працягнуў дзясятку (немалыя грошы па тых часах) і папытаў купіць каньяк. Шурку ўпрошваць ня трэба, схапіў грошы і дробным подбегам засемяніў па кірунку да крамы.
"Так, што тамака адна бутэлька каньяку…"
- Значыць так - віна на ўсе! - ганарліва заявіў Шурка Шымакоў прадавачке.

Ізноў, жа, працаваў. На балазе свайго заробка і свайго самазадавальненьня. Хоць рабства адменена, але праца як “мэтазгодная дзейнасьць чалавека, накіраваная на пераўтварэньне рэчаіснасьці, авалоданьне прыроднымі і сацыяльнымі з'явамі, вытворчасьць матэрыяльных каштоўнасьцяў ва ўмовах задавальненьня запатрабаваньняў людзей (па прыколе пачытайце Канцэпцыю бесперапыннага выхаваьння дзяцей і нвучаньня моладзі ў Рэспубліке Беларусь, зацверджаная пастановай Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь ад 14 сьнежня 2006 г. № 125; 8/15613) усё такі існуе, але, Вам не зразумець
А я ёсьць. Рабы не Мы, Мы не Рабы. А дзеля чаго Вы марнуеце свой працоўны час?

Шостага дня быў у Менску. Напярэдадні, адзначаючы канец працоўнага тыдня і, адначасна, свой дзень нараджэньня, я са таварышамі дамовіўся да таго, што неабходна ехаць. Як звычайна, не ўзгадніўшы абсалютна нічога, акрамя часу адпраўленьня - мы былі гатовыя ехаць. Праўда гэта засталося бы на ўзроўні грандыёзных плянаў, бо надышло панурае заўтра і жаданьне паслаць усіх і ўся было вельмі вялікае. Аднак абяцаньне было дадзена і, пераасільвая галаўны боль, трэба было збірацца…
У 9.07 на сінім “міні вэне” наша кумпанія ехала па кірунку да Менскага Аўтамабільнага Заводу. Мелася быць сустрэча. Спантаная і якая не абяцала роўным рахункам нічога. Аднак - памыляўся. Быў сустрэты вельмі пацешны “дальнабой”, які спансаваў нашаму кіроўцу дзьве каністры саляры і роў белым мядзьведзем, што заўтра трэба ехаць у рэйс, а дзярж. нумар адваліўся. "Які муд…к прыкручваў гэтыя нумары" так і засталося загадкай. Скончыўшы сваю трагічную гісторыю, “дальнабой” звярнуўся да прысутных у машыне і сказаў сакрамэнтальнае "Дабрыдзень!". Чалавек я ветлівы і таксама павітаўся.
Слова за слова і "дальнабой" маляўніча распавядаў пра гарады, у якіх яму давялося пабываць і, раптам, нечакана звярнуўся да ўсіх прысутных: "Рабяты, еду ў Францыю, калі што трэба - кажаце. Праз Вадзіма разлічыцеся. Вось ты што бы жадаў?" Я пачасаў шчаціністы падбародак і задуменна вымавіў: "Прэзерватыў з пахам саспелай вішні і ліцэнзійны DVD кружэльку з Луі дэ Фюнэсам"…
Ждановічы або проста "Жданы". Як звычайна людна. Прыпаркавацца праблема. Яшчэ цяжэй ісці па спякоце. У "міры моды" маладая і "вельмі нават нічога сабе" дама зазывала мяне набыць што-небудзь з адзежы. " “Дзевушка”, а ў Вас ёсьць бірузовая кашуля з доўгім рукавом?" "Якая?" "Бірузовая" "А можа быць усёткі Вам сінюю або галубенькую прапанаваць?" "Ну, што Вы. У мяне ўжо ёсьць." У выніку купіў кашулю салатавага колеру і зялёны гальштук.
Сушы бар прыцягнуў сваёй незвычайнасьцю. Японская кухня - гэта экзотыка, а адмовіцца - значыць марна з'ездзіць у сталіцу. Каля уваходу стаяла дзяўчына ў кімано, пакланіўшыся, яна павяла нас за найблізкі столік. Пасля доўгага прагляду малюначкаў у меню - вызначыліся з замовай. Адразу жа нам прынеслі мокрыя цёплыя ручнікі. За нашым столікам нарадзіўся жарт, што гэта ўжо прынеслі нам другую страву. Як няцяжка здагадацца - ручнікі трэба выкарыстоўваць у якасці сурвэткі. Арыгінальна, нічога ня скажаш.
І тут у сушы бар уваходзіць пара. У прынцыпе мне бы не было ніякай справы да гэтай пары, калі бы малады чалавек казаў крыху цішэй. А пачаў малец з таго, што ён прыхільнік славянскай кухні і не разумее ўсёй гэтай х… "Чаму ты мяне прымушаеш жэрці, то чаго я не жадаю", - абураўся юнак. "Прынясіце нам відэлец і піва таксама. А паліць, я, спадзяюся, у Вас можна?". Карацей, хлопец выдаваў з сябе "сапраўднага мужыка": агрэсіўнага, які змагаецца за самку". Хаця сапраўдны прыхільнік славянскай кухні замест піва замовіў бы рускай гарэлкі і семкі :)
Нарэшце і нам падалі замоўленае. Ведаеце, у меню было больш прывабна намалявана, чым нам падалі на талерках. Аб густах не спрачаюцца…
Я разумею, што нашы пасялковыя імкнуцца ў сталіцу нашай сінявокай альбо дзеля таго, каб была ежа для розуму і ўяўленьня, альбо дзеля шклянкі гарэлкі ў круцейшай сталічнай карчме і мясістых дзевак. Мне жа, як прадстаўніку быдла, жадалася і таго і гэтага.
Менск застаўся ззаду, пакінуўшы як заўсёды дваякае ўражаньне і жаданьне ізноў сюды прыехаць. Але ня хутка.

Псіхалёгія працы ў беларусаў асаблівая. Афіцыйныя пасады і месца працы ўспрымаюцца як абавязковае зло. Гэта звязана з даўняй непрыязнасьцю да дзяржавы. Працаваць - значыць быць шрубкай у афіцыйнай сістэме. Але галоўнае быць часткай гэтай махіны, уладкавацца хоць куды-небудзь, рабіць усё "праз спушчаныя рукавы" і пры гэтым жаліцца на начальства, на памер заробка, на ўмовы працы. Але, калі пачынаеш рабіць сваю працу, уратуй вас Гасподзь, прафэсійна - працоўны калектыў пачынае касіцца і зваць няйначай як "ВЫСКАЧКА". Ударная праца на працы ўспрымаецца як калябарацыянізм. І зусім іншая справа, калі ў свай вольны час ад працы ты будзеш впахіваць як конь: ускапаць уласнаручна шэсьць сотак, каб потым увесь тыдзень хадзіць скручаным радыкулітам; за тры дня прасвідраваць у кватэры ў сьцяне чатыры дзіркі і хваліцца, што рамонт у кватэры ты робіш самастойна, без чыёй-небудзь дапамогі і г.д.
Вось так і працуем.

Калісьці ў раннім дзяцінстве, са спадаром _extraneus_ жадалі мы абыйсьці ўсе бары/кавярні, змешчаныя ў Полацку/Наваполацку. Але як гэта бывае са ўсімі вялікімі распачынаньнямі - яны засталіся на ўзроўні грандыёзных плянаў.
З таго лёсавызначальнага моманту мінула нямала часу і я вырашыў усёткі прыступіць да задуманага. Праўда, без паважанага ў нашай праваслаўнай епархіі раба божыяго _extraneus_ :)
Пачаў з бара на Пакроўскай. Адмысловых уражаньняў не засталося. У сэнсе пазітыўных. Гарэлку падаюць не ў графінчыках, а выстаўляюць на стол у чым ёсьць - у шкляной бутэльцы заводу вытворцы -:)) З страў таксама вынаходстваў ніякіх. У памяшканьні дазвалялася паліць, што ўжо ёсьць мінус для тых хто не паліць. Праходзячы міма - праходзьце міма, вось мая парада.
Кафэ "Хвілінка". Як вы човен назавеце, так яно і паплыве. Сам назоў кажа, што доўга Вы тут не затрымаецеся. Кантынгент наведвальнікаў тамака ўжо склаўся. А як жа можа быць інакш, калі можна прыносіць свае напоі і распіваць нікога не хаваючыся. Дзівіцца асоба не варта, калі на Вас будуць наязджаць з просьбай дадаць на бутэльку. Музыку тамака не ўключаюць, а значыць адцягваць увагу або раздражнаць рэпертуарам навамодных папсовых выканаўцаў ня будуць. Для такой установы я лічу, што гэта плюс. Увогуле, падыходнае месца для студэнтаў, пэнсіянэраў і ўсякага роду непатрабавальных эпікурэйцаў.
Піцырыя з нейкім замежным жаночым імем (нешта я запамятаваў назоў, магчыма Дамініка). Зразумела, што тут не пададуць сапраўдных італьянскіх піц або спагеці, Вы не пакаштуеце добрых вінаў, але ўсё досыць прыстойна. Вось толькі музычнае суправаджэньне пакідае жадаць лепшага. Хоць у вас ёсць выбар - паглядзець тэлевізар. Мусіць пацешна гэта будзе выглядаць: "Дзевушка, пераключыце на НТВ, тамака "Семнаццаць імгненьняў вясны" ідуць. І зрабіце музыку цішэй. Ну, хоць бы крышачку. Ка-лі-ласка". Дадзеная ўстанова падыдзе для малалетніх рамантыкаў з выразна пазначанай пазіцыяй каго-небудзь...
Бар "Ліга". Панавешаныя шалікі, саколкі з нумарамі, падвешаныя на цвік буцы... "Нафтан" - чэмпіён… па ныраньні ў гандон бетон. Дадзеную крычалку магчыма выгукнуць у дадзенай піцейнай установе і ўсе будуць у тэме. Гастраномія на добрым узроўні, сэрвіс выдатны. Такі раю наведаць: распасаваць па чаркам алькаголь, рэалізаваць галявыя моманты і ў выніку атрымаць сваю ашаламляльную перамогу. Галоўнае абыйсьціся без чырвоных картак :) Хоць і жоўтыя таксама будуць вельмі прышпільна ўспамінацца.
"Піўны бар" - вось так немудрагеліста і па істоце. Хоць піва было кіслае, а гарэлка нажорыстая, запомніліся фрашкі:)). Адзіны бар дзе не прадаюць марозіва:) На праспекце Карла Маркса, дзе размешчаны гэты бар, знаходзіцца штаб кватэра полацкіх камуністаў. А я лічу, што гэтыя два брэнда трэба аб'яднаць. "Камуністычны піўны рай". Гучыць?
"Манастырскі скляпок". Ходзіць слых, што менавіта ў засценках гэтага памяшканьня адбываліся гнюсныя справы НКУС, з наступным катаваньнем. Кажуць старажылы Полацку. Ці адпавядае гэта праўдзе - ня ведаю. Афіцыйныя крыніцы маўчаць. Але менавіта ТУТ я паспытаў "Крамбамбулю". А ў цэлым, нядрэннае абслугоўваньне, прымальныя кошты. Калі не палохаюць плёткі, і Вы не агідлівы чалавек - літасьці просім “патрапезнічаць” у кельлі :))
І мой рэспект бару на Ніжне-Пакроўскай. За стылізацыю стаўлю пяцёрку. Стравы проста шыкоўныя: мачанка з блінамі, смажаніна па-сялянску, дранікі (куды ж бяз іх), марынаваныя грыбочкі. Вось толькі сучасныя песенькі псуюць ідылію. Чакаеш як мінімум пачуць Кірчука, а табе навязваюць "ориентацию север" або "я так устал… я жду любви". З напоямі нядрэнна. Жадаеце выпіць годнае якаснае піва - ёсць такое. "Дата 1864" кудысьці знікла, але застаўся "Туборг". Ёсьць нейкае неапазнанае чэшскае. Але ўжо ня лезла.




На гэтым экскурсія па піцейных установах старажытнага горада не завершаная. Калі ёсьць прапановы - то ў пісьмовай форме па тэлефоне. Грашовыя пераклады толькі вітаюцца.

Будуецца ў нашым богам забытым горадзе праваслаўны храм Абраз Божыяй Маці "Неспадзяваная Радасьць".
І абраў Бог мясцовы выканкам маю кантору ў якасьці падраднай будаўнічай арганізацыі, і мовіла старшыня выканкама Качанова, што гэтая справа важнай палітычнай значнасьці. Але царква будуецца ня толькі малітвамі, а справамі свецкімі, патрабавальныя, акаянные, выдаткаў нямалых.
Генпадрадчыкам выступіў ААТ "Трэст № 16"; дамову склалі і нам адправілі. Ды не чакалі, што працую тамака я - юрысконсульт праваслаўны.
- Цудоўныя твае справы, Госпадзі! - толькі і выклікнуў я перажагнаўшыся. Перакрэсліў я Прыкладаньне № 3, ганарліва названае "Ведамасьцю відаў і аб'ёмаў прац" і склаў суправаджальнае, маўляў, “рабятушкі”, мы займаемся толькі атрыўкай катлавана і ўсталёўкай ростверка - перагледзіце дамоўны кошт і тэрміны выкананьня прац.
Аднак гэтага мне здалося нядосыць і стварыў я пратакол разнагалосьсяў да дамовы, у якім на адзін пункт дамовы наклаў анафему.
Надоечы тэлефануе мне Валянціна Аляксееўна - іхні юрыст і давай на мяне наязджаць, чаму, скажыце калі ласка, не падпісваеце дамову. І панесла такое…
Растлумачыў я ёй, на якіх пазіцыях стаім Мы і стаяць будзем, і парэкамендаваў усё жа падпісаць пратакол разнагалосьсяў. І толькі пасьля гэтага дамова паміж нашымі арганізацыямі будзе падпісана. Але ня ўслухвалася яна ў словы маі, а “страшчала” санкцыямі богу не заўгоднымі, а па - гэтаму не ўжывальнымі ў Полацкай епархіі.
Ша, адзіным мірам мазаны. Дзе жа той дакумэнт, падпісаны крывёй Качановай і маім шэфам, які абавязвае рабіць нейкія яшчэ віды прац, акрамя выкладзеных мною вышэй? А няма іх, як няма ні Рая і Ада, ні дазваленчых дакумэнтаў на будаўніцтва.
"Выратуйся сам, і вакол цябе выратуюцца іншыя", - сцвярджае народная хрысціянская мудрасьць.
Выратуй і захавай НАШУ грэшную паству Полацкай епархіі Беларускай Праваслаўнай Царквы.

Сёньня роўна год назад я выслухаў на пляцу загад аб звальненьні ў запас. Дэмбель.

Гэты post для тых, хто забыўся як пахне па восені сілас, як згодліва камячыцца ў руках падняты з раллі камячок гною… увогуле - усім тым, хто ня мысліць сваё жыцьцё без гаджэтаў і згубіўся ў сусветным павуціньні.
На малой Радзіме майго бацькі былі злоўлены ў рацэ Ула вось гэныя "гусакі-лебедзі".

А спажываць магчыма з бульбай. Проста і без аніякіх вычварэньняў.

А ў Вас клюе?

“Ня бойцеся, я абвяшчаю Вам вялікую радасьць: нарадзіўся вам сёньня ў горадзе Давіда Збаўца, якім ёсьць Хрыстус Пан” (Лк. 2., 10-11)

Для кагосьці 7 студзеня гэта шчэ адзіная ўзаконенная падстава не выходзіць на працу, але для вернікаў – гэта сапраўднае сьвята.
"Я атэіст, але я праваслаўны атэіст",- сказаў адзін дурань і у анкетах пачалі вызначаць сваё веравызнаньне менавіта так. Магчыма канстатаваць, што калі і існуюць атэісты, то адназначна не ў Беларусі :)
“Бог памёр”,- казаў Ніцшэ. І меў рыцыю, бо ва ўваскрэсіўся. Мо і сапраўды Ён калісьці прызямляўся ў Гародні :)
Вось такое яно, не адназначнае сьвята, стаўшая дзяржаўным выходным.

Я разглядаю народ па раніцах. Яны ідуць на працы, тоўпяцца на аўтобусных прыпынках: худыя хлопцы, дзяўчынкі ў куртачках і абліпальных штоніках, разбрузлыя дзядзькі, хамаватыя цёткі. З раніцы яшчэ ня змораныя вытворчасьцю, сонныя.
Я сузіраю, мяне сузіраюць, ацэньваюць і запіхваюць у аўтобус. Але ўсе мы - ад простых слесараў, клеркаў, бухгалтараў і гэтак далей па спісе адзінага тарыфна -кфаліфікаванага даведніка - чакаем Новага Года. Менавіта ў апошнія снежаньскія дні пачынаецца пераднавагодняя спажывецкая мітусьня.
Фішка гэтага года - штучныя елкі. Усё звар'яцелі на даказваньні, што менавіта такі выбар адзіна правільны, і на цябе глядзяць як на артадаксальнага тэарэтыка гомасексуальнай крытыкі, калі ты з гэтым ня згодзен.
Але ёсьць яшчэ адна невыкараняльная, сталая ўжо традыцыяй, паднімаць пад бой курантаў куфлі з шампанскім. І ізноў чэргі за "ігрыстымі" вінамі, ганарліва названымі шампанскім. Але градус падвышаць то трэба, і, народ пачынае скупляць гарэлку. Мусіруюцца слых, што ў пераднавагоднюю ноч будзе накладзена вета на распаўсюджваньне ўсіх алкагольных напояў. Гэта ўжо частка істэрыі, паўтаральная з года ў год.
Вось, яна - балотная купіна, якая дзяржаўнымі СМІ завецца выспай стабільнасьці ў акіяне сусветнага фінансавага крызісу. Але я зусім не аб гэтым. А аб нашым Вялікім і Нясхільным народзе.

Ня выплацілі заробак. Павінны былі пералічыць у пятніцу, але ў сувязі з тым, што субота працоўная - чакалі гэтага дня ўсім працоўным калектывам як прышэсьце Хрыста. Але, нажаль, грошай няма. Спадзяюся, што на наступным тыдні сітуацыя выправіцца. Тым больш, што здаецца аб'ект у Віцебску. Павінен жа Заказчык разлічыцца з нашай канторай. Інакш - вельмі журботна гляджу на найбліжэйшыя “вялікія” выходныя...

Перыядычна чуеш вельмі пацешныя дыялёгі. І ня гэтак важна, дзе яны прамаўляюцца: "на кухні", у краме, у аўтобусе. Інтуітыўна прасякаеш, што "крызіс" стаў навамодным слоўцам, устаўляемае ў любыя гутаркі.
Сёньня палічыў патрэбным прывесьці частку «зьмястоўнай» гутаркі працаўнікоў далёка не творчых прафесій, але вельмі прашараных у вобласьці творчых пошукаў.
"- А, ты глядзеў Кесааяна або як тамака яго, "Вечары"? У Расеі ў ліпені мор будзе.
- А чаго?
- Як чаго, мільёны будуць паміраць.
- Так Пуцін з Мядзведзевым кажуць, што ў іх усё добра.
- Ну, і наш тое ж самае кажа.
- Ага. Я учора пяльмені купіў за пяць тысяч. Думаў, што коштам памыліўся.
- Гэта яшчэ мала. Я за дзевяць купляю - "Бабуля Аня".
- Так гэта ж вялікія.
- Шампанскае ў крамах па 25 ужо.
- А было ж па 9?
- Ай, не памятаеце, як гэта было ў 90-х! Таксама пад новы год было падаражэньне шампанскага. Прэзідэнт тупнуў нагой, абурыўся "як гэта так, азмрочваюць сьвята" і знізілі да ранейшага кошту. А народ то ўжо закупіў па той, якая была - па высокай.
- Што тут казаць?! Народ у нас такой - трывае, не абураецца. А быў бы "сцервай" - не стрываў бы.
- Гы-гы-гы!!!!
- Вось цябе назваў начальнік дурнем- а ты на яго ў суд, за абразу… і грошы ўрваў бы і за сябе пастаяў…
- Не-а, у нас такое не магчыма. Ды, і крызіс гэты сусьветны…"